Hoe Zuster Toos op haar gemak werd gesteld door haar jonge, terminale cliënt: ‘Alle zwaarte viel weg’

Thuiszorg-terminale-patient-donatie-haar-zuster-toos

Als al haar uitstelsmoesjes op zijn, moet Zuster Toos toch echt naar die intake met die jonge vrouw die op sterven ligt. ‘Wat ga je aantreffen, wat ga je zeggen, wat voor meerwaarde kun je betekenen in zo’n situatie?’

Er was een nieuwe aanmelding van een zorgvrager: zo eentje waar ik stil van werd. Het ging om een nog jonge vrouw, terminaal verklaard. Ze was destijds een aantal jaar jonger dan ik en in het rijke bezit van een lieve echtgenoot en een schattig peutertje. Hoe oneerlijk dat ze met zijn drieën niet meer tijd kregen?

Een bak koffie om het uit te stellen

Voordat ik de intake ging doen, las ik haar verhaal in de aanmelding. Daarna nam ik nog een bak koffie om bij te komen. Oh, en ook nog even plassen. Op het laatste moment nog een telefoontje plegen… Toen waren mijn smoesjes om het onvermijdelijke nog langer uit te stellen echt op.

Wat ga je zeggen?

Met lood in mijn schoenen reed ik naar het opgegeven adres voor het intakegesprek. Wat ga je treffen? Wat ga je zeggen? Welke meerwaarde kun je hebben in zo’n situatie? Ik, met al mijn ervaring, vind zulke situaties zelfs nu nog steeds een beetje spannend.

Gewoon gezellig

Toen ik arriveerde, zat er een jonge vrouw, met een vriendelijk en open gezicht op het bed in de woonkamer. Ze praatte makkelijk, was open en eerlijk. Ik moest bekennen: door haar doen en laten stelde ze me gerust. Het intakegesprek was gewoon gezellig. Alle zwaarte viel weg.

Stille tranen

De dagen daarna verzorgde ik haar, luisterde ik naar de verhalen over haar leven. Ik zag haar ouders die met veel liefde voor haar zorgden. Bij hen zag ik de stille tranen van mensen die op het punt stonden het meest verschrikkelijke mee te maken dat je als ouders kan overkomen.

Prachtige bos rood krullend haar

In de hal hing een foto van haar, waarop ze een bos rood krullend haar had. Haar kapsel was nu beduidend korter. Ik vroeg haar waarom ze haar prachtige haar had afgeknipt.

‘Ik ga dood, dus ik heb er straks niks meer aan,’ was haar antwoord. ‘Daarom heb ik het gedoneerd aan stichting haarwens.’ Ik was er stil van. Dat je in zo'n situatie nog zo aan anderen kunt denken…

Het ging veel te snel

Helaas heeft de zorg maar kort geduurd. Het ging veel te snel. Maar ergens in Nederland loopt misschien nog wel iemand met een enorme bos rode krullen dankzij een bijzonder dappere jonge vrouw.

zuster carina toos blogt

Dit is Carina:

Mijn naam is Carina (45), getrouwd en moeder van twee prachtige zoons. Ik ben al 26 jaar werkzaam in de zorg en na aan een aantal werkplekken te hebben gehad, weet ik dat mijn passie ligt in de thuiszorg en wijkverpleging. Elke dag stap ik met veel plezier in mijn autootje om te gaan zorgen voor ‘mijn’ cliënten. Je maakt een enorme diversiteit aan dingen mee, en bent aangewezen op je eigen kennis, kunde en inventiviteit. Na 26 jaar kan ik nog steeds met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik het mooiste vak heb van de wereld. Mijn blogs, die ik deel via mijn Instagram-account @zustertooszorgt, zijn ontstaan doordat ik me soms erg kan storen aan het negatieve daglicht waarin de zorg soms wordt neergezet. Tuurlijk het is hard werken, maar er zijn zoveel onbetaalbare gouden momenten, als je ze maar wil zien. Daar kan voor mij geen topsalaris tegenop. Momenteel volg ik naast mijn baan een deeltijdstudie HBO-V, een pittige combinatie. Ontspannen doe ik in mijn tuin, wandelend met mijn hond, en uitgebreid koken voor mijn mannen, familie en vrienden. Kortom: ik ben een gelukkig mens.

Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!