Ineke over een cliënt met vreselijke angsten – ‘Ze zei: “Zie je die doodskoppen en die zombie tegen het plafond?”

Verzorgende-IG-bewoner-psychiatrie-ziet-geesten-ineke

Wat een indrukwekkend verhaal weer van blogger Ineke. Een 75-jarige psychiatrische cliënt, die nagenoeg blind was, had ’s nachts dusdanig last van paniek en angst, dat zij de hele boel bij elkaar gilde. Maar Ineke zou Ineke niet zijn als ze daar geen oplossing voor zou proberen te vinden….

Heel lang geleden kregen we vanuit het psychiatrisch ziekenhuis een mevrouw van 75. Zij was nagenoeg blind, zag alleen nog heel flauw licht wanneer zij rechtstreeks naar een felle lichtbron keek. Zij was nooit getrouwd geweest en had geen kinderen.

Spiritueel en religieus

Haar vader stierf toen ze twaalf was en daarna had zij voor haar ziekelijke moeder en de bij hen inwonende en eveneens ziekelijke tante gezorgd. Dat vergde veel van haar tijd en zij had nooit tijd om uit te gaan. Haar tante was heel religieus en haar moeder heel spiritueel en mevrouw kreeg daar van beiden veel van mee. Het enige echte sociale contact dat mevrouw nog had was met haar buurmeisje en twee van haar vriendinnen.

Stemmen

Toen mevrouw 26 was, stierf haar tante plotseling en een aantal dagen later ook haar moeder. Mevrouw kon dat maar moeilijk verwerken en viel in een gat. Mevrouw had altijd ‘stemmen’ gehoord die volgens haar tante van God afkomstig zouden zijn en volgens haar moeder van ‘overgegane zielen’ die contact met haar zochten.

Ouji

Haar moeder had mevrouw laten beloven dat zij contact met haar zou zoeken wanneer zij zou zijn overleden. Een aantal dagen na het overleden van haar moeder had mevrouw het hierover met haar buurmeisje en haar vriendinnen. De andere dag bracht een van de vriendinnen een ouji-bord mee, met z’n vieren gingen ze geesten aanroepen.

Erg bang

Terwijl zij daarmee bezig waren, hoorden zij plotseling gegrom en gekrijs en viel de stroom uit... De vriendinnen en het buurmeisje gingen naar huis en mevrouw ging naar bed. Zij voelde zich bedreigd en opgejaagd en was heel, heel erg bang.

Overleden

Onderweg naar huis werd een van de vriendinnen aangereden door een auto die een klapband kreeg, waardoor de bestuurder de macht over het stuur verloor en haar aanreed. Zij overleed ter plaatse. De andere vriendin ging thuis naar bed en is nooit meer wakker geworden, omdat zij in haar slaap een aneurysma van de aorta kreeg. Dat kregen mevrouw en het buurmeisje de andere dag pas te horen. Het buurmeisje was de hele nacht wakker gebleven, omdat zij meende beloerd te worden door geesten.

Ingestort

Nog voor de begrafenis van de vriendinnen heeft het buurmeisje zich gesuïcideerd. Mevrouw stortte volkomen in, sprak wartaal en zat zonder aanwijsbare oorzaak te krijsen of te lachen. Ze werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis waar zij werd gediagnostiseerd met schizofrenie en personality disorder.

Uitbehandeld

Mevrouw werd opgenomen met een RM (rechterlijke machtiging) en verbleef in het psychiatrisch ziekenhuis tot zij op haar 75ste werd overgeplaatst naar ons verpleeghuis omdat zij was ‘uitbehandeld’. Ze gedroeg zich vaak afstandelijk, maar wanneer je extra aandacht aan haar besteedde, leefde mevrouw helemaal op.

Weinig slaap

Mevrouw gebruikte vreselijk veel tranquilizers en slaapmedicatie, maar sliep maar heel weinig. Ze ging dan heel hard liggen zingen of gillen met beide handen tegen haar oren gedrukt. Ze lag op een vierpersoonskamer, maar er werd zo snel mogelijk gewisseld, zodat mevrouw een van de twee eenpersoonskamers van de afdeling kreeg.

Fixatie

Daar werd haar gedrag nog veel erger en kwam zij ook haar bed uit en liep dan op de gangen te gillen. Omdat mevrouw moeizaam alleen kon lopen, viel zij een paar keer en werd daarna met een Zweedse band in haar bed gefixeerd. Mevrouw lag de hele nacht te krijsen en was er in de ochtend schor van. Ze huilde veel. Twee weken nadat zij was verhuisd naar de een persoonskamer en een week nadat zij elke nacht werd gefixeerd, had ik een week nachtdienst. Bij mijn kijkronde sliep mevrouw, zoals zij meestal deed kort na het innemen van haar medicatie.

Gillen

Om 00.30 begon mevrouw te gillen. Ik ging naar haar toe en scheen met mijn zaklamp op haar gezicht omdat ik wist dat mevrouw dan een flauw licht kon waarnemen. Ze stopte met krijsen en vroeg wie daar was. Ik maakte me bekend en vertelde mevrouw dat ik een week nachtdienst zou hebben. Mevrouw zei dat ze dat prettig vond.

Doodmaken

Ik gaf haar wat te drinken en vroeg of ik wat voor haar kon doen. Mevrouw vroeg of ik haar wilde doodmaken. Ik gaf mijn standaard antwoord: dat dat niet tot mijn takenpakket hoorde. We spraken nog even en ik verliet daarna de kamer. Vijf minuten later lag mevrouw weer te krijsen. Ik ging weer naar haar toe en vroeg haar waarom zij zo hard gilde. Ik vertelde haar dat zij de andere zorgvragers daarmee wakker maakte en hield.

Niemand

Mevrouw gaf aan dat zij wel herrie moest maken om ze op afstand te houden. ‘Wilt u de andere zorgvragers op afstand houden? Zij zijn toch al een eind bij u vandaan?’ vroeg ik wat verbaasd. ‘Neehee… ZE!’ zei mevrouw. ‘Sorry, maar ik begrijp niet wat u bedoelt’, zei ik. ‘Laat maar’, zei mevrouw. ‘Niemand begrijpt het, niemand kan het weten. Niemand. Altijd niemand. Niemand doet wat en niemand hoort. Maar niemand weet alles’, zei mevrouw. ‘Maar ik ben iemand en geen niemand’, zei ik dwars door haar steeds heftiger wordende tirade heen.

Doodskoppen

Mevrouw zweeg abrupt en dacht even na. ‘Dat is denk ik wel waar’, zei ze. ‘Zou u deze iemand dan willen zeggen wat u bedoelt, want deze iemand is een beetje dom en weet niet zo veel als niemand’, zei ik. Mevrouw moest er zowaar even om lachen. ‘Kind, ZE komen als het stikdonker en stil is en vooral als ik alleen ben’, zei mevrouw. ‘Wie komen er?’ vroeg ik. ‘Kijk maar eens naar het plafond en op die grote kast daar’, zei ze (er stond helemaal geen kast in het kamertje). ‘Kijk, zie je die doodskoppen en die zombie en die vliegende slangen tegen het plafond?’

Vel eraf

Ik zei dat ik ze niet kon zien maar dat ik zo wilde aannemen dat mevrouw ze wel zag in haar geest. ‘Ze zijn er altijd… Steeds wanneer het stil en donker is, dan komen ze dichterbij en dan gaan ze mijn vel eraf trekken’, zei mevrouw. Ik zei haar dat ik het vreselijk voor haar vond dat zij zulke vreselijke beelden zag in haar geest. ‘Nee, ik zie ze met mijn ogen’, zei mevrouw. Ik weersprak haar door te vragen hoe dat kon, gezien mevrouw zelf altijd zei dat zij alleen een zwak licht zag wanneer er fel licht op haar werd geschenen.

Op afstand

Mevrouw zei na even nadenken dat dat helemaal waar was en dat zij dus de monsters alleen met haar geest zag. Ik vroeg mevrouw of zij misschien kon proberen niet te schreeuwen en ze zei dat ze het wel wilde proberen, maar dat ze zo vreselijk bang was, alleen in het donker en in de stilte. Dat gillen de monsters op afstand hield.

Voor de televisie

Ik vroeg mevrouw of het soms een goed idee was haar met haar bed naar de huiskamer te rijden en naast de televisie te laten staan, die weliswaar alleen op testbeeld stond, maar waarop wel muziek werd gedraaid. Mevrouw vond dat wel een goed idee en ik reed haar naar een van de vier huiskamers en zette haar vlak bij de tv waarvan ik het geluid iets harder zette en ik deed de grote plafondlamp aan en een grote schemerlamp.

Niet alleen

Mevrouw zei dat ze dat fijn vond, want zij zag nu een flauw lichtschijnsel en ze hoorde de muziek. Dan was ze niet alleen. Ik zei haar dat ik hier voortdurend langs kwam lopen en af en toe even aan de tafel kwam zitten. Ik zei dat ik eerst even een rondje ging lopen en dan even bij haar zou komen zitten. Toen ik terug kwam van mijn rondje sliep mevrouw. Ik deed de medicijnen en wat klusjes en steeds wanneer ik bij mevrouw keek, sliep zij.

Samen theedrinken

Rond 4.30 uur ging ik even zitten om wat te drinken en mevrouw werd net wakker. Zij wilde ook wel thee en toen zij dat op had en wij nog even over koetjes en kalfjes hadden gepraat viel mevrouw weer in slaap. Het was zomer dus vroeg licht en tegen zeven uur bracht ik mevrouw met haar instemming naar haar kamer en schoof daar de gordijnen naar de binnentuin wijd open zodat de kamer gevuld was met licht.

Radio

Ik zette een draagbare radio naast haar en zocht een leuke zender op en zette de radio naast haar bed op het nachtkastje. Ik droeg over dat mevrouw het grootste deel van de nacht had geslapen en wat ik had gedaan. De tweede nacht heb ik mevrouw zodra zij begon te gillen meteen naar de huiskamer gereden naast de tv.

Ongeluksavond

Mevrouw gilde niet meer en sliep, met tussenposen, goed. De derde nacht had de avonddienst mevrouw direct na het in bed brengen al naar de huiskamer gebracht met haar bed. Zo ook de daarop volgende nachten. In de zesde nacht vertelde mevrouw mij toen we samen een kopje thee dronken dat zij die enge, angstaanjagende monsters vaak had gezien sinds de ongeluksavond met het oujibord en dat de monsters ook haar buurmeisje en diens vriendinnen te pakken hadden genomen. Daar was zij niet van af te brengen.

Lampen en muziek

Later werd er in overleg besloten een paar felle lampen op haar kamer aan te brengen, die de hele nacht aanbleven en er kwam een geluidsinstallatie op haar kamer met aan weerskanten van haar hoofd een luidspreker. Mevrouw kon toen, zonder noemenswaardige angst te tonen, op haar eigen kamer slapen zonder de noodzaak te voelen te moeten schreeuwen om haar monsters op afstand te houden. Haar vele bizarre ideeën bleven, maar we hadden een manier gevonden om ervoor te zorgen dat mevrouw zo min mogelijk last had van haar hallucinatiemonsters.

Samen sterk

Hier heeft wel het hele team samengewerkt, met zijn allen naar oplossingen gezocht en ons gehouden aan de afspraken. Deze mevrouw maakte een enorm lawaai, maar was klein en tenger zodat niemand een bedreiging in haar zag, maar haar angsten waren voor haar heel werkelijk. Zo triest dat iemand zo vreselijk angstig is en zich zo bedreigd voelt. En dat we daar maar zo weinig aan kunnen doen om die angsten te verminderen.

Dit is Ineke:

Misschien heb je mijn blogs al weleens gelezen op de Facebookgroep voor verpleegkundigen en verzorgenden: daar blog ik onder mijn echte naam over mijn ervaringen. Ik werk al vanaf mijn zeventiende in de zorg. Eerst als helpende, toen als ziekenverzorgende en nu als verzorgende IG. Ik heb al veel kanten van de zorg gezien en meegemaakt. Ik deed mijn opleiding in de PG, heb jaren als uitzendkracht gewerkt, ben aan de slag geweest in het verzorgingshuis en heb in de ouderenpsychiatrie gewerkt, met uitstapjes naar de jongerenafdelingen. Momenteel werk ik vaste nachtdiensten in het verpleeghuis. 

Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar! 

FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 60.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Volg je mij al op Facebook, Instagram of Twitter? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier.