Blogger Maaike - 'Ze ging, zoals ze haar leven wenste te leven; op haar eigen manier!'

maaike-laatste-adem

In deze blog vertelt blogger Maaike over een mevrouw die een enorme afkeer had voor elke vorm van zorg. Ook wanneer het einde van haar leven zichtbaar nadert...

Met een van pijn verwrongen gezicht, trekt ze zich zelf overeind in bed. Doordat ze uitvalsverschijnselen aan een zijde van haar lichaam heeft, kost het haar de grootste moeite. Ze is hard voor zichzelf, bijt door de pijn heen en slaat alle hulp om zich heen af. Als ik ook maar één stap in haar richting doe of één hand naar haar uitsteek, kijkt ze me aan met ogen die boekdelen spreken: 'Laat me met rust!'. Ze heeft altijd een afkeer voor elke vorm van zorg gehad. De momenten dat ze wel geholpen wilde worden, zijn op een hand te tellen.

Haar zoon zit naast haar bed te waken. Machteloos toekijkend wat het stervensproces met zijn moeder doet. Hij is enig kind en kwam met regelmaat langs. Hij was alles voor haar, maar nu heeft ze niet eens meer door dat hij er is. Ze heeft er voor gekozen om niet meer te willen eten en drinken. Ze heeft de handdoek in de ring gegooid. Ze vecht tegen het onoverwinnelijke: de dood. En ondanks dat ze heel duidelijk is in wat ze wil, verzet ze zich met hand en tand. Net zoals ze dat ook deed als we haar wilde verzorgen.

Het is mensonterend om te zien. De dementie maakt het mede onmogelijk om in gesprek met haar te kunnen gaan. Na overleg met een arts en de zoon van mevrouw, wordt besloten om de pijn en het ongemak wat mevrouw zeer zichtbaar ervaart, te gaan verminderen. Via een vlindernaaldje zal er gestart worden met morfine. Als we bij haar komen, zit ze nog steeds overeind in bed. Haar ogen wijd open gesperd, hijgend en zich vastklampend aan het bedhek. Samen met een collega plaats ik met enige moeite het vlindernaaldje en geven we de eerste dosis morfine. Omdat het einde zichtbaar nadert en mevrouw in de terminale fase is beland, spreek ik met haar zoon af om op kantoor nog een paar dingen door te nemen. Het gesprek duurt maar zo’n vijf minuten, waarna we samen weer terug lopen.

Zoals altijd probeer ik in dit soort situaties altijd als eerste de kamer te betreden, terwijl haar zoon zo’n anderhalve meter achter me loopt. Ik zie dat ze is gaan liggen in haar bed. Terwijl mijn hersenen nog aan het registreren zijn, wat mijn ogen al waargenomen hebben, draai ik me om, grijp hem bij zijn arm en sleur hem bijna letterlijk naar het bed toe. Op dat moment blaast ze haar laatste adem uit...

Ze ging, zoals ze haar leven wenste te leven; op haar eigen manier!

maaike-blogger

Dit is Maaike:

Mijn naam is Maaike van Rossum. Ik ben 33 jaar, getrouwd en moeder van twee dochters. Ik werk al vijftien jaar met veel liefde en plezier als verzorgende IG en zorg coördinator in de ouderenzorg, Sinds voorjaar 2018 is daar echter een diepere dimensie in ontstaan, toen bleek dat mijn vader, toentertijd nog 64 jaar, een beginnende vorm van dementie had. Na een turbulente periode, werd het voor mij een uitlaatklep om te schrijven. Schrijven is voor mij naast het ordenen van mijn gedachtes, ook een manier om herinneringen vast te leggen. Met mijn blogs wil ik laten zien hoe bijzonder de zorg is, in al zijn mooie, verdrietige en heftige momenten. Mijn blogs verzamel ik op DementieBlogs.nl en mijn Facebook-pagina. Sinds februari 2021 ben ik gestart met de verpleegkunde opleiding. Een nieuwe en spannende stap, waarin ik werk, gezin, school en studie zal moeten gaan combineren!

Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!