'Eindelijk kan ik mijn leven vandaag afronden'

Levensles

Met een beetje lood in de benen loop ik aan het eind van mijn dienst samen met mijn collega even bij je naar binnen, zoals we beloofd hebben.

Je kijkt verrast, het lijkt erop alsof je toch verbaast bent dat we toch nog even komen.

Ik blijf even op een afstandje staan als mijn collega met je kletst.

Dan loop ik naar je toe, pak je hand en ik weet niet waarom, maar ik buig me iets en pak je even vast voor een knuffel: “Ik wens je een goede reis en daar waar je komt dat je je rust vindt, die je verdiend”, hoor ik mezelf zeggen.

Afgelopen week mochten we voor je zorgen. Ziek als je bent, ben je zo dankbaar voor alle kleine dingen, tover ik een lach op je gezicht als ik wat zit te flauwekullen en wat grapjes maak. `Oh, gekke meid, wat zijn jullie allemaal heerlijke mensen hier`.

Je vraagt me afgelopen zondag of ik een fijne middag heb gehad en ik ga bij je aan bed zitten. Het voelt zo vertrouwd, terwijl ik je nog maar drie dagen ken. We kletsen wat en je vertelt over hoe je leven is geweest. Ik luister, zeg niets en laat jou je verhaal vertellen.

Soms zie ik een traan in je ooghoek blinken, als je vertelt wat je hebt meegemaakt. En helemaal wat het met je heeft gedaan.

Tegelijkertijd ben je geïnteresseerd in wie ik ben, wat me beweegt om altijd maar voor zieke mensen te zorgen die weten dat ze binnen korte tijd komen te overlijden.

Heel bijzonder hoe we bij elkaar aansluiten, luisteren, niet oordelen en samen voelen.

Vandaag, eind van de middag, stopt jouw leven hier op aarde, een hele bewuste keus van jezelf en waar je ook zichtbaar aan toe bent. Het klinkt misschien raar, maar het was zo mooi en zo krachtig om te zien hoe je zelf ontkoppelde van het leven de afgelopen dagen. “Eindelijk kan ik mijn leven vandaag afronden, het is D-day, Anne!”

Ik laat je los, je pakt mijn hand nog een keer en zegt: "Geniet van het leven meid! Geniet van je kids en leef!" “Bedankt voor je openheid van afgelopen week, bedankt dat ik je heb leren kennen”, hoor ik mezelf zeggen.

Bij de deur kijk ik nog een keer om en zie je hand omhooggaan. Ik zwaai nog een keer en loop met mijn collega naar buiten. We slaken allebei een zucht, hebben een knoop in onze maag en voelen gelukkig hetzelfde.

Dag mooi mens, dank voor je levensles!