Blogger Broeder Joost: 'Ik kreeg spontaan vijf kilo chocoladeflikjes voor mijn bewoonster'

Tum-tum-dementie-verpleegkundige

Nét dat stapje extra zetten om je cliënt het ultieme geluksgevoel te geven, dat is waar Broeder Joost het allemaal voor doet. Joost werkt met jonge mensen met dementie en deelt op FloorZorgt zijn ervaringen. In de eerste blog: 'Ik kom woorden te kort om haar glimlach te omschrijven.'

Ik kan slechts een paar redenen bedenken waarom iemand niet van chocola zou kunnen houden. Moeilijk te reguleren diabetes, een zwak karakter of de totale afwezigheid van een spijsverteringskanaal. Er zal ook vast wel iemand in de wereld zijn die zich identificeert als cacao-boon en niet aan kannibalisme doet, maar dat is alsnog een slap excuus. Kortom: chocola is lekker en dit hoef ik niet verder uit te wijden denk ik zo.

Liefde en appelmoes

Een van mijn bewoners had door haar vergevorderde dementieproces forse spiercontracturen in het aangezicht, wat er feitelijk op neerkwam dat haar mond niet heel ver meer open kon. Dit maakte het eten een dagelijks perikel wat veel tijd vroeg. Haar echtgenoot hielp ons en haar hierbij, en gaf haar dagelijks haar avondmaaltijd. Dit met een aandoenlijke hoeveelheid liefde en evenredig veel appelmoes.

Tum-tummetjes

Het snoepen was min of meer tot een halt gekomen, vooral omdat het opendoen van die mond en kauwen al een hele operatie voor haar was. Haar man ontdekte op een goeie dag dat in een zak tum-tummetjes flikjes zaten. Dat zijn die kleine platte chocolade schijfjes met witte spikkeltjes erop. De beste man kocht zakken vol tum-tummetjes, haalde die flikjes eruit voor zijn vrouw en doneerde het restant van de zak aan ons (waarvoor dank). Dit kan makkelijker, bedacht ik me.

Glimlach door chocolade

Ik zocht op het wonderlijke internet hoe die chocolade schijfjes nu precies genoemd worden, in de hoop dat ik ze gewoon per kilo kon afnemen ergens. Vrijwel onmogelijk bleek dat. Ik nam toen contact op met de snoepfabrikant, met diezelfde vraag, en zij verwezen mij door naar weer een andere snoepfabrikant die de flikjes produceerde. Ik sprak met iemand van de afdeling inkoop (of de afdeling Filantropie, niet zeker) en vertelde het verhaal van mijn bewoonster. Dat ze 63 was, door haar dementieproces nauwelijks haar mond kon openen, maar wel een glimlach produceerde bij die heerlijke smaak van melkchocolade.

Vijf kilo flikjes

En plots verscheen een week later een kartonnen doos van deze snoepfabrikant. Zomaar, voor niets, kreeg ik vijf kilo aan flikjes toegezonden. Ik kom woorden te kort om de glimlach van haar en de dankbaarheid van haar man te kunnen omschrijven. Ik vind dit vrijwel het leukste dat er is: extra moeite doen, mijlenver buiten je functieprofiel om, voor dat ene geluksmomentje waar tijdens een dementieproces al zo’n schrijnend tekort aan is. 

Excellente zorg

En dát, lieve mensen die mijn lezers zijn, is wat het verschil maakt tussen goede zorg en excellente zorg. En of je nou helpende, verzorgende, verpleegkundige of arts bent, of je in de gehandicaptenzorg of thuiszorg werkt, of je man of vrouw bent, 21 of 61, dat maakt weinig uit.

Leven draaglijk maken

Je bereidheid om juist die extra stap te zetten, en nét dat beetje meer van jezelf inzet voor het welzijn van de ander, dat is wat mensen hun leven nog draaglijk kan maken. Dat is wat mensen zullen herinneren aan het verblijf van hun naasten op jou afdeling, waar ze met genoegen naar terug kunnen kijken ondanks de akelige realiteit waar zij, al is het maar voor een paar minuten, eventjes niet bij stil hoeven te staan.

Broeder-Joost-verpleegkundige-dementie

Mijn naam is Joost en ik werk als verpleegkundig zorgcoördinator op een afdeling voor jonge mensen met dementie. Onder de naam Broeder Joost schrijf ik zo nu en dan stukjes over mijn ervaringen over mijn dagelijks werk. In dat dagelijkse werk heb ik veel te maken met nieuwe wetgeving, werkdruk, stress en bezuinigingen. Maar ook met innovatie, geldpotjes die zomaar ineens vrijkomen en besteed moeten worden, familieparticipatie, erg leuke collega's en een bijzonder fascinerende doelgroep. Laatstgenoemden maken het voor mij meer dan de moeite waard. Voordat ik broeder werd, volgde ik de opleiding tot MBO verpleegkundige en heb in dat kader ervaring opgedaan in de gehandicaptenzorg, de GGZ, de geriatrie en een algemeen ziekenhuis. Ik woon samen met mijn vriendin en onze 3 (drie!) katten en spendeer de vrije tijd die ik heb met reizen, gamen, en bezoek graag een café als de tijd het toelaat.