Vrijwilliger Rinus (68) is patiëntenbegeleider: ‘Ik benoem dat het niet makkelijk is, maar maak het niet te zwaar’

Vrijwilliger-Albert-Schweitzer-Ziekenhuis-Patientenbegeleider

Wat vrijwilligers als Rinus (68) zo waardevol maakt? Zij hebben wél de tijd voor een goed gesprek met patiënten. In deel 5 van de reeks ‘Verborgen helden’ vertelt Rinus over zijn werk als patiëntenbegeleider in het Albert Schweitzer Ziekenhuis. ‘Ik ben er heel trots op dat ik dit werk kán en mág doen.’

Beroep
Vrijwillige patiëntenbegeleider
Naam
Rinus van Slochteren (68)
Sinds
4 jaar
Waar
Albert Schweitzer Ziekenhuis, locaties Dordrecht en Zwijndrecht

Wat houdt uw werk precies in?

‘Ik werk als vrijwilliger in het ziekenhuis als patiëntenbegeleider. Dat betekent dat ik patiënten van hun kamer naar de operatie- of onderzoekkamer breng. Ik ben het extra mannetje aan het bed als een patiënt verlegen zit om een praatje of een kopje koffie. Als vrijwilliger ben ik niet gebonden aan een strak schema, daardoor heb ik tijd voor een goed gesprek of een luisterend oor. Hiervoor heb ik 36 jaar op de Dierenambulance gewerkt.’

Wat maakt dit werk zo leuk?

‘Ik ben een makkelijke prater, maak makkelijk contact. Ik kan me goed in een ander verplaatsen en dat waarderen de mensen. Ik benoem meestal dat het niet makkelijk is, maar ik maak het ook niet te zwaar. Als patiëntenbegeleider zie ik mensen van alle afdelingen. Op de afdeling orthopedie maak ik makkelijker een grapje dan bijvoorbeeld op oncologie waar mensen liggen die voor kanker behandeld worden. Als ik dan vertel dat er bij mijn schoondochter ook borstkanker is geconstateerd, merk ik dat ze dat prettig vinden. Dat ze er gewoon over kunnen práten met mij.’

Neemt u al die verhalen niet mee naar huis?

‘Door de jaren heen ben ik wel een beetje gehard. Het grijpt me nog steeds aan, maar ik word er niet meer emotioneel van. Een verhaal wat me wel veel deed was van een jonge man die op de afdeling neurologie lag en een hersenbloeding had gehad. Hij was een derde van mijn leeftijd en nog veel te jong om daar zo te liggen. Hij kon niet meer praten, niet meer bewegen. Potverdorie, denk ik dan, kon ik maar met hem ruilen. Ik denk dat hij me aan mijn eigen zoon deed denken. Die zit in het leger en is nu al vier keer uitgezonden geweest. Dan is het toch elke keer weer een opluchting als hij ongeschonden thuiskomt. Daarom komt het verhaal van die jonge man zo dichtbij: het had mijn zoon kunnen zijn.’

Wat merkt u van de hoge werkdruk op de werkvloer?

‘Veel. Ik zie de verpleegkundigen en artsen elke dag keihard werken. Zelfs tijdens hun welverdiende pauzes moet ik ze soms lastig vallen, omdat ik een patiënt mee moet nemen, bijvoorbeeld. Dan voel ik me bijna bezwaard. Ik denk dat het voor iedereen fijn is dat er vrijwilligers zijn, want de verpleegkundigen vinden het zelf ook heel vervelend dat ze niet wat meer tijd aan een patiënt kunnen besteden. Daarom is het extra fijn dat wij er zijn. In het ziekenhuis werken zo’n 400 vrijwilligers, waarvan ongeveer 120 als patiëntenbegeleider.’ 

Hoeveel uur per week bent u in het ziekenhuis te vinden?

‘Te veel als je het mijn vrouw vraagt, haha! In principe werk je als patiëntenbegeleider één dagdeel per week, maar ik werk op het moment drie ochtenden in de week. Wist je dat ik op een ochtend zo’n 7 kilometer door de ziekenhuisgangen loop? Het is fysiek en mentaal zwaar werk, maar ik ben er heel trots op dat ik dit werk mág en kán doen. Ik hoop het nog een tijdje te doen.’

Ken jij nog een ‘Verborgen held’ die je in deze rubriek in het zonnetje wil zetten? Mail dan naar floor@floorzorgt.nl 

Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar! 

P.S. Duizenden mensen uit de zorg lezen dit artikel. Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op.